Czy kierujesz swoim życiem?

O kierowcach, pasażerach, rondach i autostradach naszego życia

Przez ponad trzydzieści lat naszej przygody z Oriflame poznaliśmy i spotkaliśmy wielu ludzi. Rozmawialiśmy z nimi o pracy, rodzinie, sukcesach, porażkach, marzeniach i planach na przyszłość.

Czasami pytaliśmy:

– Co chciałbyś jeszcze w życiu osiągnąć? O czym marzysz? Jak chciałbyś żyć za pięć czy dziesięć lat?

I wiecie co?

Zaskakująco często odpowiedź nie przychodziła łatwo.

Oczywiście, gdy zapytamy, czy ktoś chciałby lepiej żyć, więcej zarabiać, podróżować, mieć więcej wolnego czasu, odpowiedź najczęściej brzmi: „Tak!”.

Kto by nie chciał?

Ale kiedy rozmowa schodzi na konkretne działania, pojawia się słynne:

– Chciałbym, ale w mojej sytuacji to niemożliwe, bo…

I tutaj zaczyna się długa opowieść o przeszkodach.

Niektóre są prawdziwe i poważne. Inne istnieją przede wszystkim w naszych głowach. A jeszcze inne są po prostu wygodnym usprawiedliwieniem, żeby niczego nie zmieniać.

Zauważyliśmy, że wielu ludzi żyje tak, jakby ktoś inny napisał scenariusz ich życia. Codziennie wykonują swoje obowiązki, rozwiązują problemy, troszczą się o innych, ale rzadko zadają sobie pytanie:

– A czego ja właściwie chcę?

Niektórzy mają swoje pasje i marzenia, inni dawno o nich zapomnieli. Czasami łatwiej interesować się życiem polityków, celebrytów czy sąsiadów niż zastanowić się nad własnym.

Nie chcemy nikogo oceniać. Każdy ma swoją historię, swoje obowiązki i swoje możliwości.

Zresztą nie piszemy tego dlatego, że jesteśmy „najmądrzejsi z całej wsi”. Wręcz przeciwnie.

Piszemy, ponieważ sami przez wiele lat żyliśmy w podobny sposób.

A żeby łatwiej opowiedzieć o tym, czego się nauczyliśmy, posłużymy się porównaniem, na które kiedyś trafiliśmy.

Wyobraźmy sobie, że nasze życie jest podróżą samochodem.

No to w drogę!

Kto siedzi za kierownicą?

Zacznijmy od najważniejszego pytania.

Czy naprawdę jesteś kierowcą swojego samochodu życia?

A może siedzisz na tylnym siedzeniu, podczas gdy ktoś inny decyduje, dokąd jedziecie?

Rodzice, dzieci, partner, szef, przyjaciele…

Oczywiście wszyscy ci ludzie są ważni. Kochamy ich, troszczymy się o nich, pomagamy im i często uwzględniamy ich potrzeby w swoich decyzjach.

Ale czy nie zdarza się, że robimy to kosztem własnego życia?

Że spełniamy cudze oczekiwania, odkładając własne marzenia na bliżej nieokreślone „kiedyś”?

Przez mniej więcej połowę naszego życia każde z nas było pasażerem własnego samochodu.

Nie byliśmy jeszcze wtedy razem, ale nasze historie okazały się zadziwiająco podobne.

Lubiliśmy spokój i wygodę. A właściwie lubiliśmy je tak bardzo, że wiele rzeczy robiliśmy dla świętego spokoju.

Żeby nikogo nie urazić. Żeby nie wywoływać konfliktów. Żeby inni byli zadowoleni.

I tak mijały miesiące, a potem lata.

Realizowaliśmy plany rodziców, dzieci, przyjaciół, przełożonych. Oczywiście nie zawsze i nie we wszystkim, ale zdecydowanie zbyt często.

Dopiero z czasem zaczęliśmy dostrzegać, że coś tutaj nie gra.

Chcieliśmy zmienić swoje życie, ale nie bardzo wiedzieliśmy jak.

I wtedy zaczęły przypływać do nas te słynne „łódki” z wiedzą.

Książki, spotkania, szkolenia, rozmowy, nowe doświadczenia. Czasami jedna myśl zasłyszana podczas spotkania potrafiła zmienić sposób patrzenia na jakąś sprawę.

Uczyliśmy się asertywności, samodzielnego podejmowania decyzji i dbania również o własne potrzeby.

Nie stało się to z dnia na dzień.

Ale stopniowo przesiadaliśmy się z tylnego siedzenia za kierownicę.

Dzisiaj każde z nas kieruje własnym życiem.

A ponieważ jesteśmy razem i w wielu sprawach patrzymy w tym samym kierunku, można powiedzieć, że jedziemy właściwie tym samym samochodem.

Czasami jedno prowadzi, czasami drugie podpowiada trasę.

Najważniejsze, że oboje wiemy, dokąd chcemy jechać.

A może jeździsz w kółko?

Wyobraź sobie samochód, który nieustannie krąży po rondzie.

Mija pierwszy zjazd, drugi, trzeci… i znowu pierwszy.

Kierowca jest zajęty. Samochód jedzie, silnik pracuje, paliwo się zużywa.

Tylko dokąd właściwie zmierza?

Z życiem bywa podobnie.

Dom – praca – dom.

Praca – telewizor – lodówka – sen – praca.

Czasami dochodzi do tego piwo, serial, przeglądanie telefonu albo niekończące się narzekanie na świat.

Oczywiście odpoczynek jest potrzebny. Nie ma nic złego w obejrzeniu dobrego filmu czy spokojnym wieczorze na kanapie.

Problem pojawia się wtedy, gdy całe życie zaczyna przypominać niekończące się rondo, z którego nawet nie próbujemy zjechać.

My również mieliśmy swoje ronda.

Praca – dom – dodatkowa praca – praca.

Albo:

Praca – dom – działka – praca.

Tak wyglądały nasze codzienne trasy.

Nie były to złe lata. Mieliśmy swoje zajęcia, obowiązki i małe radości. Ale coraz częściej czuliśmy, że chcielibyśmy czegoś więcej.

Kiedy zrezygnowaliśmy z pracy na etacie i zaczęliśmy działać na własny rachunek, wiele się zmieniło.

Przede wszystkim musieliśmy stać się kreatywni.

Nie było już kogoś, kto organizował nam dzień, wyznaczał zadania i gwarantował wynagrodzenie.

Trzeba było samodzielnie szukać rozwiązań.

Oczywiście zdarzały się porażki. Bywały trudne chwile i decyzje, które z perspektywy czasu podjęlibyśmy inaczej.

Ale jedno było pewne.

Wyjechaliśmy z ronda.

Nie wiedzieliśmy jeszcze dokładnie, dokąd zaprowadzą nas nowe drogi.

Zaczęliśmy jednak szukać swoich autostrad.

Jedna noga na gazie, druga na hamulcu

Znasz to uczucie?

Chcesz coś zmienić, ale jednocześnie się boisz.

Marzysz o własnej działalności, podróży, nowym zajęciu czy zupełnie innym sposobie życia.

Już prawie podejmujesz decyzję.

I nagle pojawia się myśl:

– A co, jeśli się nie uda?

– Co powiedzą inni?

– A może lepiej zostać przy tym, co znam?

To trochę tak, jakbyś siedział za kierownicą samochodu, trzymając jedną nogę na gazie, a drugą na hamulcu.

Silnik pracuje, obroty rosną, samochód się męczy, a Ty prawie nie ruszasz z miejsca.

My również się baliśmy.

Kiedy podejmowaliśmy swoje najważniejsze decyzje zawodowe, nie byliśmy jeszcze razem. Każde z nas miało własną historię i własne obawy.

Ale w pewnym momencie uznaliśmy, że strach nie może podejmować wszystkich decyzji za nas.

Nie oznacza to, że trzeba działać bez zastanowienia, ryzykować wszystko albo ignorować rzeczywiste zagrożenia.

Czasami warto zwolnić. Czasami nawet się zatrzymać.

Ważne tylko, żeby wiedzieć, czy zatrzymujemy się po to, aby rozsądnie wybrać drogę, czy dlatego, że boimy się ruszyć.

Bo przecież odwaga nie polega na braku strachu, ale na umiejętności działania pomimo obaw.

Czy nie patrzysz zbyt często we wsteczne lusterko?

Każdy samochód ma lusterka.

Są potrzebne, bo pozwalają zobaczyć, co dzieje się za nami.

Ale spróbuj prowadzić samochód, patrząc wyłącznie we wsteczne lusterko.

Daleko nie zajedziesz.

A jednak w życiu często właśnie tak postępujemy.

Wracamy do dawnych niepowodzeń, rozpamiętujemy krzywdy, analizujemy błędy sprzed wielu lat.

„Gdybym wtedy…”

„Dlaczego on mi to zrobił?”

„Mogłem postąpić inaczej…”

Przeszłość potrafi być bardzo absorbująca.

My też mieliśmy swoje doświadczenia, które długo za nami jechały.

Z czasem, dzięki książkom, szkoleniom i ukończonemu Kursowi Metody Silvy, zaczęliśmy inaczej patrzeć na przeszłość i przyszłość.

Zrozumieliśmy coś, co dzisiaj wydaje nam się oczywiste:

Nie możemy zmienić tego, co już się wydarzyło. Możemy natomiast wpływać na to, co zrobimy dalej.

Oczywiście przeszłość jest ważna. To nasze wspomnienia, doświadczenia i lekcje. Warto czasami do niej wracać, również po to, żeby wyciągać wnioski.

Ale nie chcemy w niej mieszkać.

Dzisiaj najchętniej spoglądamy we wsteczne lusterko, żeby przypomnieć sobie piękne chwile.

A trochę ich już uzbieraliśmy!

Przed nami wciąż są nowe drogi.

I to one najbardziej nas interesują.

A może zabrakło Ci paliwa?

Nawet najlepszy samochód daleko nie zajedzie z pustym bakiem.

No, chyba że kawałek z górki. 🤣

Samochód potrzebuje paliwa.

A człowiek?

Co sprawia, że rano chce Ci się wstać, coś zrobić, czegoś się nauczyć, dokądś pojechać?

Co daje Ci energię do życia?

Dla nas takim paliwem są między innymi marzenia, pasje, zainteresowania i cele.

Ale nie zawsze tak było.

Kiedyś nasze marzenia były głęboko schowane.

Wydawały się nierealne, a niektóre wręcz śmieszne.

Trochę wstydziliśmy się o nich mówić.

Byliśmy przecież realistami!

Kiedy ktoś pytał, czy chcielibyśmy czegoś więcej, odpowiadaliśmy podobnie jak wielu naszych rozmówców:

– Chcielibyśmy, ale w naszej sytuacji to niemożliwe, bo…

Dopiero później zaczęliśmy rozumieć, że marzenie nie musi być od razu gotowym planem.

Nie musi też być wielkie.

Dla jednego będzie to podróż na drugi koniec świata, dla drugiego własny ogród, nauka języka, więcej czasu z rodziną albo możliwość spokojnego wypicia herbaty na tarasie.

Nie ma jednej listy marzeń obowiązującej wszystkich.

Ważne, żeby były naprawdę nasze.

Nauczyliśmy się marzyć.

Nie było łatwo, bo nasz wewnętrzny realista długo protestował.

Dzisiaj planowanie przyszłości sprawia nam przyjemność.

Nie wszystko jest możliwe od razu. Nie wszystko zależy wyłącznie od nas. Niektóre plany trzeba odłożyć, inne zmienić.

Ale to nie przeszkadza nam patrzeć przed siebie.

Bo nawet jeśli dzisiaj nie możemy jeszcze dokądś pojechać, możemy zastanawiać się, jaką drogą kiedyś tam dotrzemy.

A jeśli masz niewłaściwą mapę?

Wyobraź sobie, że jesteś w Warszawie, ale trzymasz w ręku mapę Poznania.

Chcesz dotrzeć pod konkretny adres.

Studiujesz ulice, wybierasz trasę, ruszasz.

Tylko że coś się nie zgadza.

Możesz jechać szybciej, bardziej się starać, zachowywać większą ostrożność, a nawet bardzo pozytywnie myśleć.

Ale mapa nadal będzie niewłaściwa.

Nie zawsze trzeba mocniej naciskać gaz. Czasami trzeba zmienić mapę.

W życiu taką mapą są nasze przekonania, wartości, przyzwyczajenia i sposoby patrzenia na świat.

Często nazywa się je paradygmatami.

To one wpływają na to, co uważamy za możliwe, czego się obawiamy i jakie decyzje podejmujemy.

Jeśli przez całe życie słyszeliśmy, że „pieniądze szczęścia nie dają”, „nie warto ryzykować”, „trzeba znać swoje miejsce” albo „marzenia są dla dzieci”, możemy nieświadomie kierować się tymi przekonaniami przez wiele lat.

Nawet wtedy, gdy już nam nie służą.

W naszych rozmowach często porównujemy ludzkie światy do wielkich baniek.

Każdy z nas żyje w swojej bańce doświadczeń, przekonań, zainteresowań i wiedzy.

Niektóre bańki mocno na siebie zachodzą. Inne stykają się tylko odrobinę. A bywają i takie, które wydają się zupełnie od siebie oddalone.

Nasze dwie bańki z czasem zaczęły coraz mocniej się przenikać.

Dzisiaj mamy ogromny wspólny świat, choć każde z nas zachowuje również kawałek własnego.

I bardzo nam to odpowiada.

Zrozumieliśmy też, że ktoś, kto patrzy na świat zupełnie inaczej, niekoniecznie jest w błędzie.

Może po prostu korzysta z innej mapy.

Dlatego warto rozmawiać, czytać, poznawać nowe miejsca i ludzi.

A przede wszystkim od czasu do czasu zastanowić się:

Czy mapa, według której żyję, nadal prowadzi mnie tam, dokąd chcę dotrzeć?

Bo mapa nie jest terenem. Jest tylko naszym sposobem jego przedstawienia.

A może nie znasz przepisów ruchu drogowego?

Wyobraź sobie, że ktoś wręcza Ci kluczyki do samochodu i mówi:

– Jedź!

Nie znasz znaków drogowych, zasad pierwszeństwa ani przepisów.

Co robisz?

Prawdopodobnie najpierw próbujesz się czegoś nauczyć.

Zapisujesz się na kurs, poznajesz zasady, ćwiczysz jazdę.

A potem zdajesz egzamin.

Dlaczego?

Bo rozumiesz, że prowadzenie samochodu wymaga wiedzy i umiejętności.

A prowadzenie własnego życia?

Tutaj czasami zakładamy, że wszystko samo się jakoś ułoży.

„Jakoś to będzie”.

Czasem rzeczywiście jakoś jest.

Ale czy tak, jak chcielibyśmy?

Przez lata przekonaliśmy się, że życia również warto się uczyć.

Nie ma jednego podręcznika ani egzaminu, który przygotuje nas na wszystkie sytuacje.

Możemy jednak zdobywać wiedzę, poznawać siebie, rozwijać umiejętności i wyciągać wnioski z własnych doświadczeń.

Właśnie dlatego tak wiele czytamy, rozmawiamy i interesujemy się różnymi dziedzinami życia.

Z czasem zaczęliśmy też tworzyć własne zasady, którymi staramy się kierować.

I tutaj dochodzimy do naszych autostrad.

Nasze autostrady życia

Kiedy spojrzymy dzisiaj na nasze życie, widzimy kilka ważnych dróg.

Nie wszystkie pojawiły się jednocześnie. Niektóre odkrywaliśmy przez wiele lat, inne zbudowaliśmy niemal od podstaw.

Ale wszystkie prowadzą w kierunkach, które sami wybraliśmy.

Autostrada ku zdrowiu

„Jesteś tym, co jesz”.

To jedna z zasad, która od wielu lat towarzyszy nam w codziennym życiu.

Zainteresowanie odżywianiem zaprowadziło nas do książek, różnych sposobów żywienia, obserwacji własnego organizmu i wielu doświadczeń.

Z czasem zrozumieliśmy, że zdrowie to nie tylko jedzenie.

To również ruch, odpoczynek, sen, relacje z ludźmi, sposób myślenia i umiejętność radzenia sobie z codziennym stresem.

Nie wiemy wszystkiego. Ciągle się uczymy i czasami zmieniamy zdanie pod wpływem nowych informacji.

Ale staramy się świadomie dbać o siebie.

Ta droga stała się dla nas tak ważna, że napisaliśmy wspólnie książkę „Autostrada ku zdrowiu”.

A wiele tematów związanych ze zdrowiem, odżywianiem i poznawaniem świata rozwijamy właśnie w naszej Bibliotece Wiedzy.

To jedna z naszych najważniejszych autostrad.

I bardzo staramy się nie zjeżdżać z niej na przypadkowe objazdy.

Autostrada do ogrodu

Kolejna droga prowadzi prosto do naszego ogrodu.

To miejsce, w którym odpoczywamy, pracujemy, obserwujemy przyrodę i cieszymy się z drobiazgów.

Czasami z kwitnącej lawendy, czasami z pierwszych pomidorów, a czasami ze śliwek, których nie możemy zebrać, bo właśnie zaczęło padać. 🤣

Ogród nauczył nas cierpliwości.

Nie wszystko rośnie wtedy, kiedy chcemy. Nie na wszystko mamy wpływ. Przyroda ma własne zasady.

Ale może właśnie dlatego tak dobrze się w nim czujemy.

Odpoczywamy, będąc aktywni.

A nasze ogrodowe doświadczenia opisujemy w cyklu „Ogród Krysi i Marka”.

To nasza autostrada do przyrody, spokoju i codziennych małych radości.

Autostrada do świata

Od dawna lubimy podróżować.

Poznawać nowe miejsca, ludzi, kultury, zwierzęta i przyrodę.

Kiedyś wiele pięknych podróży zawdzięczaliśmy Oriflame. Były to często niezwykłe, ekskluzywne wyjazdy, które pozostawiły nam mnóstwo wspomnień.

Dzisiaj sami wybieramy kierunki i podróżujemy w miarę naszych możliwości.

Nie chodzi nam wyłącznie o wypoczynek w pięknym hotelu.

Chcemy zobaczyć, jak żyją inni ludzie, czym różnią się ich zwyczaje od naszych, jak wygląda przyroda w odległych zakątkach świata.

Każda podróż czegoś nas uczy.

Czasami nawet zmienia naszą mapę świata.

A później dzielimy się wspomnieniami i refleksjami w cyklu „Nasze Podróże”.

To autostrada, na której zawsze czeka na nas coś nowego.

I obyśmy mogli jeździć nią jak najdłużej!

Autostrada do wolności – Oriflame

A co z biznesem?

Kiedy zrezygnowaliśmy z wygodnych etatów, zaczęliśmy szukać własnej drogi zawodowej.

Nie zawsze wszystko nam wychodziło.

Praca na własny rachunek potrafi nauczyć pokory. Wymaga samodzielności, kreatywności i odpowiedzialności za podejmowane decyzje.

Ale od początku szukaliśmy w biznesie czegoś więcej niż tylko pieniędzy.

Szukaliśmy wolności.

Możliwości decydowania o swoim czasie, miejscu pracy i sposobie działania.

I właśnie dlatego tak ważne miejsce w naszym życiu zajęło Oriflame.

Od ponad trzydziestu lat ta droga prowadzi nas przez kosmetyki, produkty związane ze zdrowiem i pielęgnacją, spotkania z ludźmi, rozwój osobisty, nowe doświadczenia i nieustanną naukę.

Oczywiście ta autostrada również ma swoje remonty, zakręty i utrudnienia w ruchu.

Nie zawsze jedzie się po niej z maksymalną prędkością.

Ale wciąż jest naszą drogą.

O tym wszystkim piszemy w cyklu „Życie z Oriflame”.

Bo Oriflame to dla nas nie tylko biznes.

To również ważna część historii o tym, jak stopniowo uczyliśmy się kierować własnym życiem.

Czy wszyscy muszą jechać autostradą?

I tutaj chcielibyśmy wyjaśnić jeszcze jedną rzecz.

Nie uważamy, że każdy powinien żyć tak jak my.

Nie każdy chce prowadzić własny biznes, podróżować na drugi koniec świata czy spędzać godziny w ogrodzie.

Nie każdy potrzebuje wielkich zmian.

Dla kogoś szczęściem będzie spokojne życie w znanym miejscu, stała praca, rodzina i codzienne rytuały.

I bardzo dobrze!

Nie chodzi o to, żeby wszyscy wyjechali na tę samą autostradę.

Chodzi o to, żeby każdy mógł świadomie wybrać swoją drogę.

Jeżeli lubisz swoje życie i jesteś z niego zadowolony, nie musisz niczego zmieniać tylko dlatego, że ktoś uważa inaczej.

Ale jeśli od dawna czujesz, że chciałbyś czegoś więcej, może warto zastanowić się, co Cię zatrzymuje.

Czy naprawdę brakuje możliwości?

Czy może przyzwyczaiłeś się do swojego ronda?

A może po prostu od dawna nie zaglądałeś do baku z marzeniami?

My mamy swoją zasadę, którą bardzo lubimy:

„Robimy to, co lubimy, a niekoniecznie to, co robią wszyscy”.

Nie zawsze jest to łatwe.

Ale daje nam ogromną satysfakcję.

A Ty? Dokąd jedziesz?

Wróćmy jeszcze na chwilę do naszego samochodu.

Usiądź wygodnie za kierownicą.

Spójrz przez przednią szybę.

Co widzisz?

Drogę, którą dobrze znasz? Rondo, po którym krążysz od wielu lat? Skrzyżowanie, na którym trudno podjąć decyzję?

A może gdzieś w oddali dostrzegasz swoją autostradę marzeń?

Nie musisz od razu wiedzieć, dokąd dokładnie prowadzi.

Nie musisz też natychmiast ruszać z pełną prędkością.

Czasami wystarczy zatrzymać się na chwilę, sprawdzić mapę, zastanowić się nad kierunkiem.

Może warto przeczytać książkę, porozmawiać z kimś, nauczyć się czegoś nowego.

A może po prostu przypomnieć sobie marzenie, które wiele lat temu schowałeś głęboko w szufladzie.

My również nie znamy całej swojej przyszłej trasy.

Mamy plany, marzenia i kierunki, które chcielibyśmy jeszcze odwiedzić. Wiemy też, że życie może nas niejednokrotnie zaskoczyć.

Ale jedno się nie zmieniło.

Chcemy nadal siedzieć za kierownicą.

Chcemy poznawać nowe drogi, cieszyć się podróżą i możliwie świadomie wybierać kierunek.

Bo życie nie polega przecież wyłącznie na dotarciu do celu.

Ważne jest również to, co zobaczymy, przeżyjemy i kogo spotkamy po drodze.

A jeśli czasami trzeba będzie zjechać na parking, odpocząć i napić się dobrej herbaty?

Też dobrze. Przecież nigdzie nie jest napisane, że przez całe życie trzeba jechać bez zatrzymywania się.